Przez ponad czternaście lat pracowałam jako terapeutka zajęciowa w NHS. Uwielbiałam tę pracę, ale często czułam się jak, jak to teraz nazywam, „rzemieślnik”, próbujący przetrwać w świecie „bibliotekarza”.

Mam na myśli, że byłem osobą o wysokiej wrażliwości, próbującą wcisnąć się w system zbudowany na sztywnej strukturze i szybkości. Jak wiele osób, którym teraz pomagam, byłem na zewnątrz w pełni sprawny, ale mój układ nerwowy działał na stale przeciążonych obrotach.

Doskonale wiem, co to znaczy nosić stare rany, które nie objawiają się „rozpadem”, ale perfekcjonizmem, lękiem i depresją o wysokim poziomie funkcjonowania. Rozumiem wyczerpanie związane z zadowalaniem innych, szum nadmiernej czujności i głęboko zakorzeniony lęk przed byciem ciężarem.

Moja własna podróż odciążenia zaprowadziła mnie z klinicznych korytarzy modelu medycznego do uzdrawiającej mocy natury i do głębokiej, łagodnej pracy Somatyki i Wewnętrznych Systemów Rodzinnych. Doprowadziła mnie nawet do nieoczekiwanej przyjaźni z technologią, wykorzystującą sztuczną inteligencję jako swego rodzaju „współczującego świadka” w moim pisaniu, co pomogło mi na nowo praktykować zaufanie, gdy czułam się najbardziej samotna.